dimarts, 3 d’abril del 2012
TALLER D'ESCRIPTURA CREATIVA
Tots els textos publicats fins al moment són petites perles escrites per alumnes de 4t d'ESO en el sí d'un taller d'escriptura creativa duit a terme al llarg del curs 2010-2011. El relat pertany al taller d'escriptura creativa; pel que fa als poemes s'enquadren dins del gènere poetic de caire romàntic.
dilluns, 2 d’abril del 2012
DOS POEMAS
El despertar
Con
el alba del amanecer,
acariciándome
la brisa artificial,
abrí
los ojos murmurando entre palabras,
servir
para morir o vivir para disfrutar.
Tórname
a encontrar sueño profundo,
todo
está tranquilo aquí,
en
mis pensamientos hundo mis recuerdos, hundo…
El
recuerdo pésame más en mí,
mas
cuesta el saber de no estar en mundo.
Lo
oscuro se aclara,
me
veo entre pared y espada
aparece
mi salvador y mi verdugo.
Salvador
de mi pereza,
Verdugo
de mis deseos.
Carlos Ramírez, 4t A
Libertad
Por
silencio rodeado,
manto
azul sobre mi mente,
sobre
suelo embaldosado,
de
pasado y de presente.
En
lo alto, ya cansado,
de
ser siempre diferente,
de
ser siempre criticado
de
ver gente que no siente.
Tras
subir a lo más alto,
hasta
ver lo suficiente,
recordando
lo olvidado,
ahora
velozmente.
Cada
paso que mi mente
y
mis pies han avanzado
libertad,
simplemente,
ya
por fin han alcanzado.
Mi
vida, mi sueño esperando,
la
soledad, compañía suficiente,
el
viento, mi único aliado,
el
silencio ahora mi ayudante.
El
tiempo está olvidado,
ya
todo es evidente,
el
destino como meta,
las
leyes como ausentes.
Sara López 4t A
EL DESPERTAR
¿Qué me está pasando? Me pregunto, no puedo evitar sentir pánico y confusión. Tal vez sea un sueño ¿estaré soñando? Mi mente intenta mandar órdenes a mis músculos, pero la energía de mi cuerpo no fluye.
No
puedo moverme, intento abrir los ojos, no sé si están abiertos, solo siento la
oscuridad, creo que estoy soñando. Si es así, es una pesadilla, intento gritar,
ya que es la única manera de poder despertarme. Es entonces cuando descubro que
no siento la boca, intento tragar saliva pero tampoco localizo mi lengua,
pienso y pienso… eso sí puedo hacerlo. Lo único que alcanzo a averiguar es que
mi mente funciona, débil pero alerta.
Quizás
esté en coma, tengo que tranquilizarme y ordenar mi mente.
¿Quién
soy? ¿Soy yo? Eso sí lo recuerdo. Empiezo a divagar a través de imágenes que
transcurren por mi mente…
Recuerdo
a una mujer, con cabello castaño que canta en la cocina, y me mira sonriendo…
creo que es mi mujer, Lucía. Aparecen también las imágenes de dos niños
saltando en un sofá, uno de ellos llora porque se ha caído, lo recojo y se
calma en mis brazos, son mis hijos Carla y Luís. Ellos desaparecen entonces y
me veo a mí mismo trabajando en una oficina. Héctor, mi compañero me pregunta
con gracia si ya es la hora de tomar el café.
Mi
compañero Héctor... es la única persona que conozco que tiene un Audi en su
garaje cogiendo polvo porque no tiene carné de conducir.
Mi
mente vuelve a ascender y me coloca en el coche, conduciendo…tengo que recoger
a Héctor como cada mañana y estoy llegando tarde; si ese semáforo se pone en
rojo ya no llego, tengo que pasar antes de que eso ocurra. Sí... ahora
recuerdo: el sobresalto, el impacto y después... ¿después? Es ahora.
Dicen
que cuando mueres repentinamente tardas días en saber que has muerto.
Sibila
Benavent i Cristina Vich, 4rt A
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)