dimarts, 3 d’abril del 2012

TALLER D'ESCRIPTURA CREATIVA

Tots els textos publicats fins al moment són petites perles escrites per alumnes de 4t d'ESO en el sí d'un taller d'escriptura creativa duit a terme al llarg del curs 2010-2011. El relat pertany al taller d'escriptura creativa; pel que fa als poemes s'enquadren dins del gènere poetic de caire romàntic.

dilluns, 2 d’abril del 2012

DOS POEMAS


El despertar

Con el alba del amanecer,
acariciándome la brisa artificial,
abrí los ojos murmurando entre palabras,
servir para morir o vivir para disfrutar.

Tórname a encontrar sueño profundo,
todo está tranquilo aquí,
en mis pensamientos hundo mis recuerdos, hundo…
El recuerdo pésame más en mí,
mas cuesta el saber de no estar en mundo.

Lo oscuro se aclara,
me veo entre pared y espada
aparece mi salvador y mi verdugo.
Salvador de mi pereza,
Verdugo de mis deseos.

Carlos Ramírez, 4t A


Libertad

Por silencio rodeado,
manto azul sobre mi mente,
sobre suelo embaldosado,
de pasado y de presente.

En lo alto, ya cansado,
de ser siempre diferente,
de ser siempre criticado
de ver gente que no siente.

Tras subir a lo más alto,
hasta ver lo suficiente,
recordando lo olvidado,
ahora velozmente.

Cada paso que mi mente
y mis pies han avanzado
libertad, simplemente,
ya por fin han alcanzado.


Mi vida, mi sueño esperando,
la soledad, compañía suficiente,
el viento, mi único aliado,
el silencio ahora mi ayudante.


El tiempo está olvidado,
ya todo es evidente,
el destino como meta,
las leyes como ausentes.

Sara López 4t A


EL DESPERTAR




¿Qué me está pasando? Me pregunto, no puedo evitar sentir pánico y confusión. Tal vez sea un sueño ¿estaré soñando? Mi mente intenta mandar órdenes a mis músculos, pero la energía de mi cuerpo no fluye.
No puedo moverme, intento abrir los ojos, no sé si están abiertos, solo siento la oscuridad, creo que estoy soñando. Si es así, es una pesadilla, intento gritar, ya que es la única manera de poder despertarme. Es entonces cuando descubro que no siento la boca, intento tragar saliva pero tampoco localizo mi lengua, pienso y pienso… eso sí puedo hacerlo. Lo único que alcanzo a averiguar es que mi mente funciona, débil pero alerta.
Quizás esté en coma, tengo que tranquilizarme y ordenar mi mente.
¿Quién soy? ¿Soy yo? Eso sí lo recuerdo. Empiezo a divagar a través de imágenes que transcurren por mi mente…
Recuerdo a una mujer, con cabello castaño que canta en la cocina, y me mira sonriendo… creo que es mi mujer, Lucía. Aparecen también las imágenes de dos niños saltando en un sofá, uno de ellos llora porque se ha caído, lo recojo y se calma en mis brazos, son mis hijos Carla y Luís. Ellos desaparecen entonces y me veo a mí mismo trabajando en una oficina. Héctor, mi compañero me pregunta con gracia si ya es la hora de tomar el café.
Mi compañero Héctor... es la única persona que conozco que tiene un Audi en su garaje cogiendo polvo porque no tiene carné de conducir.
Mi mente vuelve a ascender y me coloca en el coche, conduciendo…tengo que recoger a Héctor como cada mañana y estoy llegando tarde; si ese semáforo se pone en rojo ya no llego, tengo que pasar antes de que eso ocurra. Sí... ahora recuerdo: el sobresalto, el impacto y después... ¿después? Es ahora.
Dicen que cuando mueres repentinamente tardas días en saber que has muerto.

Sibila Benavent i Cristina Vich, 4rt A